بعضی پزشکان تنها بیماری را درمان میکنند، اما برخی دیگر، درد یک شهر را مرهم میشوند.
بعضی پزشکان تنها بیماری را درمان میکنند، اما برخی دیگر، درد یک شهر را مرهم میشوند.
در بادرود، سالهاست نام دکتر حسنعلی محققی تنها با پزشکی گره نخورده است؛ نام او با مهربانی، بخشندگی و مسئولیت اجتماعی درآمیخته است. پزشکی که تخصصش درمان کودکان و فوقتخصصش آلرژی اطفال بود، اما رسالتش را تنها در مطب و بیمارستان خلاصه نکرد.
پدرش همیشه میگفت: «طبابت، مجانی است؛ نه بدون ارزش، بلکه بیچشمداشت.» و او این جمله را نه در سخن، که در عمل معنا کرد. سالیان متمادی، کودکان و خانوادههای بسیاری، بدون آنکه توان پرداخت داشته باشند، از دانش، تجربه و محبت او بهرهمند شدند. برای بسیاری از مردم بادرود، دکتر محققی پیش از آنکه یک پزشک باشد، پناهگاهی مطمئن بود؛ پزشکی که لبخند کودک را با هیچ مبلغی معامله نمیکرد.
اما نگاه او فراتر از درمان یک بیمار بود. باور داشت که اگر مدرسهای ساخته شود، بیماریهای نادانی کمتر خواهد شد؛ اگر بیمارستانی آباد گردد، امید در دل مردم زنده میماند؛ و اگر فرهنگ رشد کند، آینده یک شهر روشنتر خواهد بود.
از همین باور بود که در ساخت و توسعه بیمارستان، مدرسهسازی و ایجاد مجموعه فرهنگی امید همت گماشت؛ یادگارهایی که نه برای امروز، بلکه برای نسلهای آینده بنا شدند. این آثار، تنها ساختمان نیستند؛ نشانههایی از این حقیقتاند که انسان میتواند پس از خود، مهربانی را به ارث بگذارد.
شاید بزرگترین افتخار یک پزشک، تعداد بیماران درمانشده نباشد؛ بلکه تعداد دلهایی باشد که به واسطه حضور او آرام گرفتهاند. دکتر محققی از آن انسانهایی است که نشان داد پزشکی، اگر با عشق به مردم همراه شود، از یک حرفه فراتر میرود و به شیوهای برای زندگی تبدیل میشود.
روزی که سالها از امروز بگذرد، مردم شاید جزئیات بسیاری را فراموش کنند؛ اما هرگز فراموش نخواهند کرد که در این شهر، پزشکی زندگی میکرد که باور داشت بهترین نسخه، مهربانی است؛ پزشکی که ثروتش را نه در اندوختن، بلکه در بخشیدن معنا کرد و ثابت کرد ماندگارترین میراث انسان، بنایی نیست که از سنگ ساخته میشود، بلکه خاطرهای است که در قلب مردم جاودانه میماند.
